მუშური

სი−მინდ−სა თოხ−ნა და−ვუ−წყოთ,
ერ−თხმად დავს−ძა−ხოთ მუ−შუ−რი;
ე−გებ მა−შინ დაგ−ვა−ვი−წყდეს,
რომ გლეხ−ნი ვართ უ−ბე−დუ−რი!

მარ−ტო ჩვენთ−ვის არ ვმუ−შა−ობთ,
სხვი−საც გვმარ−თებს სამ−სა−ხუ−რი:
ბა−ტო−ნი გვყავს, ვართ სა−წყა−ლი,
უ−პატ−რო−ნო, უ−ბე−დუ−რი!

ყვე−ლა თავ−ში გვი−ჩაჩ−ქუ−ნებს,
გა−რე−შე და ში−ნა−უ−რი;
ცხელ−სა მი−წას უხ−ვად ალ−ბობს
ოფ−ლი, ჩვენ−გან მო−ნა−წუ−რი.

ჩვე−ნი ჯა−ფით მო−ნაყ−ვა−ნი
სხვას−თან მი−დის საზრ−დო პუ−რი,
შინ ცოლ-შვილს შიმ−ში−ლი გვიკ−ლავს,
მაგ−რამ ვინ მი−უგ−დოს ყუ−რი?

მათ−სა საზრ−დოს სხვა ი−ტა−ცებს,
სტი−რის ცო−ლი მე−ძუ−ძუ−რი,
შიმ−ში−ლისგან რძე უშ−რე−ბა,
წი−ვის შვი−ლი უ−სუ−სუ−რი!

ღმერთს ბა−ტო−ნად მო−უ−ცი−ა
ჩვენთ−ვის ერ−თი აზ−ნა−უ−რი,
მისთ−ვის სუყვე−ლა ჩვე−ნა ვართ -
მე−ბეგ−რე−ცა და მსა−ხუ−რი.

მის−გან ტანჯ−ვას რომ მოვრ−ჩე−ბით,
მა−შინ გვტან−ჯავს მი−სი ფუ−რი!
უ−პატ−რო−ნოდც არ ვარ−გი−ვართ,
რო−გორც ცხვა−რი უმ−წყემ−სუ−რი.

მა−შინ ყვე−ლა ბა−ტო−ნია!
გამ−კი−თხა−ვი სა−დღა ა−რი!...
მდი−ვან−ბე−გის ბო−ქა−უ−ლებს
გა−ე−ღე−ბათ სახ−ლის კა−რი.

სულ მათ მი−აქვთ, რაც რო−მა გვაქვს:
ქა−თა−მი, თხა, ძრო−ხა, ცხვა−რი.
ჩვენ ყო−ველ−დღე ტანჯ−ვას ვე−ლით!..
გლე−ხებს რა გვაქვს გასახა−რი?

სა−მარ−თალს კო−ლოფ−ში სძი−ნავს,
ის არს ფუ−ლის მეგობა−რი,
არ იღ−ვი−ძებს, თუ უ−ფუ−ლოდ
მას−თან მი−ვი−და სტუმა−რი!

შინ−დის წკნე−ლებ−ზე სწე−რი−ა
ჩვე−ნი სა−ხე−ლი და გვა−რი...
გან−ვაგრ−ძოთ, ძმე−ბო, მუ−შუ−რი,
ჩვე−ნი სევ−დის განმაქა−რი!

ბანს გვე−ტყვი−ან ნაღვ−ლი−ა−ნად
არე-მარე, მთა და ბა−რი!
ნუ−თუ გულგ−რი−ლად უ−ყუ−რებს
ჩვენს ტანჯ−ვასა მაცხოვა−რი!...