„დე ი−ყოს სხვი−სი მთე−ბი უფ−რო მა−ღა−ლი,
დე ი−ყოს სხვი−სი ზე−ცა ჩემ−სა−ზე ლურ−ჯი,
აქ სი−ჩუ−მე−ში მყინ−ვარწ−ვე−რის ის−მის ღა−ღა−დი,
აქ ი−დუ−მა−ლი მხატვ−რის ნა−ტი−ფი ფუნ−ჯით
მო−ხა−ტუ−ლი−ა მინ−დორ- ველი,მეფის დარ−ბა−ზი,
თეთ−რი ღრუბ−ლე−ბი კი გაშ−ლი−ლი−ა ბა−ი−რა−ღე−ბად,
ოქ−როს სხი−ვებ−ში ჩა−ძი−რუ−ლი წმინ−და ტა−ძა−რი
საკ−მე−ვე−ლი−ვით ზე−ცად ა−ღუვ−ლენს ლოც−ვას სა−მე−ბას.
მად−ლის სი−სავ−სით ან−თე−ბუ−ლი რო−გორც ლამ−პა−რი
აქ სხვა−ნა−ი−რად გა−ლობს სუ−ლი და მთა-ბურჯები,
დე ი−ყოს სხვი−სი ზე−ცა უფ−რო ლა−მა−ზი,
დე ი−ყოს სხვი−სი მთე−ბი უფ−რო ლურჯები.“