უცნაური კითხვა

ერ−თი ფიქ−რი დღე და ღა−მე
არ ას−ვე−ნებს ამ ჩვენს ლე−ვანს:
-შენ და მა−მას ნა−ად−რე−ვად
თმა−ში თეთ−რი რად გე−რე−ვათ?
-უც−ნა−უ−რი ბი−ჭი მყავ−ხარ,-
მო−ღი−მა−რი ამ−ბობს დე−და, -
შენ იზრ−დე−ბი, ჩე−მო კარ−გო,
ჩვენ ვბერ−დე−ბით, რო−გორც ხე−დავ.
-ა−რა, ა−რა, ა−ბა, გუ−შინ
რა−ტომ მი−თხრა მა−მამ ა−სე:
-იმ−დე−ნი თმა გვი−თეთრ−დე−ბა,
რამ−დენ−ჯე−რაც გაგ−ვაბ−რა−ზებ!
-მარ−თა−ლი−ა, სწო−რი უთქ−ვამს. . .
-თუ ა−სეა, ჩე−მო დე−დი,
ე−ტყო−ბა, რომ ჩვენს ბე−ბი−კოს
შენ ძა−ლი−ან აბ−რა−ზებ−დი.