ნი−ნი−კომ ბა−ბუს ჩი−ბუ−ხი
განზ−რახ და−მა−ლა სხვენ−ში,
ბე−ბუ−კოს დი−დი  სათ−ვა−ლეც,
შე−მო−იმტვ−რი−ა ხელში...

ფისოს საჭ−მელ−ში ჩა−აგ−დო
გი−ორ−გის ჭრე−ლი ჩუს−ტი,
მა−მის სად−გი−სით გა−ხეთ−ქა
ო−თი−კოს ლურ−ჯი ბუშტი.

ჩვენს დიდ გან−ჯი−ნას ნი−ნი−კომ
სკა−მი მი−ად−გა ხვნე−შით,
გად−მო−აგ−დო და გა−ტე−ხა
ზე−დი−ზედ შვი−დი თეფ−ში,

ბებიამ მის−ცა შე−ნიშვ−ნა
დეdაც გა−უ−წყრა, მა−მაც,
- ყვე−ლა თეფ−ში რომ გა−ტე−ხე,
რა−ზე ა−პი−რებ ჭამას???!!!

ცოტა შემც−ბა−რი ნი−ნი−კო
არ დაბ−ნე−უ−ლა წა−მით:
- შენ არ ი−დარ−დო, დე−დი−კო,
ჩვენ ხომ გვაქვს ბევ−რი ჯა−მი?!