სტო−მა−ტო−ლოგს შეს−ჩივ−ლა
პა−წა−წი−ნა ნი−ამ:
- ჩე−მი თეთ−რი კბი−ლე−ბი
შე−მი−ჭა−მა ჭი−ამ.

შემძვრალიყო ა−ტამ−ში,
ან და−შაქ−რულ ბალ−ში,
თუნ−დაც სულ გა−და−ეხ−რა
ჩე−მი ე−ზოს ვაშ−ლი, -

არ გა−ვუბ−რაზ−დე−ბო−დი,
გე−ფი−ცე−ბით დე−დას,
ჭი−ა−საც ხომ სჭირ−დე−ბა
სა−თა−ნა−დო კვება?

მაგრამ ჩე−მი კბი−ლე−ბი
რა ნა−მუ−სით დახ−რა?
ა−ი, რო−გორ ვა−ნა−ნებ,
თქვენ თვი−თო−ნაც ნახავთ!

მხრებს ი−ჩე−ჩავს ე−ქი−მი:
- რა მატ−ლი და ჭი−ა?
შენ რაც ჭი−ა გგო−ნი−ა,
კა−რი−ე−სი ჰქვი−ა!