ა−სე−თი−ა კა−ნო−ნი
ბა−ყა−ყე−ბის სა−მართ−ლის, -
„ყვე−ლა−სა აქვს უფ−ლე−ბა
კონ−ცერ−ტე−ბის გა−მართ−ვის!“

თუ−კი, ზე−ცა ლა−მა−ზი
მო−ემ−ზა−და საწ−ვიმ−რად,
ყვე−ლა ერ−თად ყი−ყი−ნებს,
გა−ნა ნაწილ-ნაწილად.
არ ხმა−რო−ბენ საკ−რა−ვებს,
სა−კონ−ცერ−ტო სა−მო−სელს,
ის−მენს ყვე−ლა უ−ფა−სოდ
მათს და−უთვ−ლელ გა−მოსვ−ლებს.

ეჩ−ვე−ნე−ბათ,
ხმე−ბი აქვთ
ჟრუ−ან−ტე−ლის მომ−დე−ბი...
არ ი−ცი−ან, არ−ცა სურთ
თან ა−ტა−რონ ნო−ტე−ბი!

არ სურთ,
იყვ−ნენ დამ−ჯე−რე,
არ სურთ,
იყვ−ნენ გამ−გო−ნე...
მა−თი ქცე−ვა, ბავშ−ვე−ბო,
ხომ არ−ვი−სას გა−გო−ნებთ?!