დე−დას არ უნ−და მად−ლო−ბა?
დე−დას არ უნ−და ქე−ბა?
ჩვენს გრძნო−ბებს სი−ტყვის გა−რე−შე,
ის ჩვენს თვა−ლებ−ში ხე−დავს.

რაც გვ−წყინს და რაც გვი−ხა−რი−ა,
რაც ჩვენს გუ−ლებ−ში ხდე−ბა,
დე−და ყვე−ლა−ფერს შე−იგრძ−ნობს,
დე−და უ−სი−ტყვოდ ხვდე−ბა.

თუმ−ცა, ჩვენც ვხვდე−ბით უ−სი−ტყვოდ,
მის გულ−ში რაც კი ხდე−ბა
და გვინ−და ვუ−თხრათ, ი−ცო−დეს,
ეს ზრუნ−ვა არ−სად ქრე−ბა.

დე−და არ ე−ლის მად−ლო−ბას,
დე−და არ ე−ლის ქე−ბას,
ჩვენ მა−ინც ვე−ტყვით ყო−ველთ−ვის
- დი−დი მად−ლო−ბა დე−და!