ხმა იდუმალი

ვი−სი ხმა ა−რის ეს საკ−ვირ−ვე−ლი?
რად აქვს გულს ე−სე ჩუ−მი ნაღ−ვე−ლი?
რა ვსცან პირ−ვე−ლად წუ−თი−სო−ფე−ლი,
დავშ−თე ად−გი−ლი, სა−და−ცა წრფე−ლი
რბი−ო−და ნათ−ლად დრო ყმაწ−ვი−ლო−ბის
სწორ−თა, თანზრ−დილ−თა, მე−გო−ბართ შო−რის, —
მას ა−ქეთ ხმა რამ თან სდევს ყო−ველ−თა
ჩემ−თა ზრახ−ვა−თა და სა−წა−დელ−თა!
ცხა−დად თუ სიზმ−რად, მე ი−გი მა−რად
სულ ერთ−სა მიწვრთ−ნის გუ−ლი−სა ჭი−რად:
“ე−ძი−ე, ყმა−ო, შენ მხვედ−რი შე−ნი,
ვინძ−ლო ი−პო−ვო შე−ნი საშვენი!”
მაგ−რამ მე მხვედრ−სა ჩემ−სა ვერ ვჰპო−ვებ,
და მით კა−ე−შანს ვერ−ღა ვი−შო−რებ!
ნუ−თუ ხმა ე−სე არს ხმა დევ−ნი−სა
შე−უ−წყა−ლი−სა სი−ნი−დი−სი−სა?
მაგ−რამ მე ჩემ−ში ვერ ვჰპო−ვებ ავ−სა,
მისს საშ−ფოთ−ვე−ლოს და საქენჯნავ−სა.
ან−გე−ლო−ზი ხარ, მფარ−ვე−ლი ჩე−მი,
ან თუ ეშ−მა−კი, მაც−თუ−რი ჩე−მი?
ვინ−ცა ხარ, მარქ−ვი, რას მო−მის−წა−ვებ,
სი−ცო−ცხლეს ჩემ−სა რას გა−ნუმ−ზა−დებ?
როს ვსცნა მე შე−ნი სა−ი−დუმ−ლო−ბა,
როს მხვდეს ამ სოფ−ლად ჩე−მი წი−ლო−ბა?..