ხი−დან კაკ−ლის წვი−მა მო−დის,
გა−ნა წვი−მა,-
კაკ−ლის სე−ტყვა!
არც წვი−მაა და არც სე−ტყვა,
ა−მას ჰქვი−ა კაკ−ლის ბერ−ტყვა!
ჭა−ხა−ჭუ−ხით,
ჩა−ხა−ჩუ−ხით,
ბზრი−ა−ლით და
ტრი−ა−ლით
ხემ ტო−ტე−ბი შე−ი−ბერ−ტყა....
თქვენ გე−გო−ნათ შრი−ა−ლით?
და−ი−ჭე−ქა,
და−ი−ქუ−ხა,
დაგ−ვი−ძა−ხა ა−მა−ყად:
ა−მო−დე−ნა მო−სა−ვა−ლი
გსმე−ნი−ა−თო ა−რა−კად?
ბე−ბო ამ−ბობს:
-ა−მას ჰქვი−ა
შე−მოდ−გო−მის ბა−რა−ქა!
ხის ქვეშ მი−წა მო−ი−ფი−ნა
კროლა-კროლა კაკ−ლე−ბით,
ახ−ლა ბავშ−ვე−ბის ჯე−რი−ა,
რით ვარ სხვებ−ზე ნაკ−ლე−ბი?
თქვენ კაკ−ლე−ბის შეგ−რო−ვე−ბა
ნუ გგო−ნი−ათ გარ−თო−ბა...
საყ−ვა−რე−ლი შე−მოდ−გო−მავ,
მა-დლო-ბა!