-ჩუ, სი−ჩუ−მე! ყვე−ლას თეთ−რი
ხა−ლა−თი თუ გაც−ვი−ათ?
ლა−შა ე−ქი−მი ა−კე−თებს
მძი−მე ო−პე−რა−ცი−ას...
-ვის უ−კე−თებს?
-ჩვე−ნი თა−კოს
ა−ხალ−თა−ხალ თო−ჯი−ნას.
-უ−ი−მე! რა და−ე−მარ−თა
იმ ცი−დას, კოკ−რო−ჭი−ნას?
-უ−ბე−დუ−რი შემ−თხვე−ვა−ა!
უ−ბე−დუ−რი შემ−თხვე−ვა!
ვერ უშ−ვე−ლის იმ საბ−რა−ლოს
მარ−ტო ფე−ხის შეხ−ვე−ვა...
თურ−მე ახ−ტა−ჯა−ნა თამ−როს
მო−უძვ−რი−ა ფე−ხე−ბი,
ა−უ−ტან−ლად სტკი−ვა თურ−მე,
ოდ−ნავ თუ შე−ე−ხე−ბი.
ლა−შა ე−ქი−მი უ−კე−თებს
ახ−ლა ო−პე−რა−ცი−ას,
სა−ო−პე−რა−ცი−ო−ში−ა
დი−დი გა−წა−მა−წი−ა...
მო−მი−ლო−ცავს!
მო−მი−ლო−ცავს!
გა−დაგ−ვირ−ჩა თო−ჯი−ნა!
უკ−ვე ა−რა−ფე−რი სტკი−ვა,
სა−წოლ−ზე წევს მორ−ჩი−ლად.
-მაშ, ო−პე−რა−ცი−ამ კარ−გად
ჩა−ი−ა−რა, და−ი−კო?
-ნუ−ღარ ი−ტყვი, ნუ−ღარ ი−ტყვი,
ჩე−მო კარ−გო მა−ი−კო...
რა ყო−ფი−ლა, მე−გობ−რე−ბო,
ჩვე−ნი ლა−შა ე−ქი−მი!
მე−რე რა, რომ პა−ტა−რა−ა,
ა−რის მე−ტად კე−თი−ლი.
ფე−ხი რო−გორ გა−უმ−თე−ლა,
ნე−ტავ, ერ−თი გაჩ−ვე−ნათ!
ჩვენს ციცქ−ნა ე−ქიმს ჰქო−ნი−ა,
თურ−მე, ოქ−როს მარჯ−ვე−ნა!