მოხუცის დარიგება

მა−ტყუ−ა−რას, ფლიდს და ორ−პირს
ნუ გა−იხ−დი თა−ნამგ−ზავ−რად,
თო−რემ ბო−ლოს და−ი−ნა−ნებ
და ჩაგყ−ვე−ბა გულ−ში ჯავ−რად.

ვიდ−რე სი−ტყვას წარ−მოთქ−ვამ−დე,
გა−ცხრი−ლე და თქვი შერ−ჩე−ვით,
ა−მით ტყუ−ილს გა−ნი−რი−დებ
და სი−მართ−ლეს შე−ეჩ−ვე−ვი!

და თუ რა−მეს და−ა−შა−ვებ,
თა−მა−მად თქვი: „მე ვიყავი!“
სხვას ნუ ერ−ჩი... დამ−ნა−შა−ვედ
ა−ღი−ა−რე შე−ნი თა−ვი!

ტყუ−ილ მოწ−მედ არ−ვის გაჰყ−ვე,
ქე−დი არ−სად და−ი−ხა−რო;
ტყუ−ილის თქმას გირ−ჩევ−ნი−ა
გულ−ში ტყვი−ა და−ი−ხა−ლო!

ჩე−მო ბალ−ღო, ჩე−მო შვი−ლო,
ჩე−მო ნორ−ჩო მე−გო−ბა−რო,
გ−თხოვ, მო−ხუ−ცის და−რი−გე−ბა
ან−დერ−ძი−ვით მი−ი−ბა−რო!