ზურიკო

1

- რა−ტომ სტი−რი ზუ−რი−კო?
გა−გაბ−რა−ზა ვი−ნა?
- ვტი−რი, ა−ბა დე−დი−კო,
რო−გორ მო−მეთ−მი−ნა?
იმ პა−ტა−რა გო−გო−ნამ,
თი−ნა რო−ა, თი−ნა...
მე არ ვი−ცი რა მოხ−და,
ჩემ−გან რა ე−წყი−ნა;
ბურ−თი რომ არ ვა−თხო−ვე,
ჯო−ხით შე−მა−ში−ნა,
უ−კან გა−მო−მე−კი−და,
ქვე−ბი და−მი−ში−ნა;
ა−ი, რა−ტომ მო−ვე−დი,
დრო−ზე ად−რე ში−ნა.

2

- დღეს, დე−დი−კო, ი−ცი რა?
შე−ვი−რი−გე თი−ნა.
ჩე−მი ბურ−თი ვა−თხო−ვე,
გუ−ლით გამი−ცინა;
და მეც, სი−ხა−რუ−ლის−გან
სა−ხე გა−მებრ−წყი−ნა.
ხომ კარ−გი−ა, დე−დი, რომ
შე−ვი−რი−გე თი−ნა?
თო−რემ ვნერ−ვი−უ−ლობ−დი,
ღა−მეც არ მე−ძი−ნა.