დედი, უთხარ პიკოს...
დე−დი, უ−თხარ პი−კოს,
რომ ჭკვი−ა−ნად ი−ყოს;
ჩე−მი ქვი−შის სახ−ლი,
ა−ღარ დამინგრიოს!
პი−კოს სულ არ ა−დარ−დებს,
რას ვა−კე−თებ, რას ვშვრე−ბი;
კი−დევ, თუ გა−მაბ−რა−ზებს,
ა−ღარ ვეთამაშები!
რას ყეფ, პი−კო, რა გინ−და?
შენთ−ვის ჯერ არ მცა−ლი−ა;
სახლს ვა−შე−ნებ, ხომ ხე−დავ,
გა−ვი−თხუპ−ნე ძალიან.
შენც ქვი−შით გა−ისვ−რე−ბი,
ბეწ−ვი გა−გი−შავ−დე−ბა;
მე−რე ის, რომ ო−რი−ვეს
დე−და გაგ−ვი−ჯავრ−დე−ბა!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები თამაშზე და ლექსები შინაურ ცხოველებზე
 |
კახეთის მთვარეგალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ბიჭი, ძაღლი და ბებიანოდარ დუმბაძე |
 |
სოფლის დილათინათინ კვირიკაძე |
 |
ვის რა უყვარსლილი ნუცუბიძე |
 |
პრანჭია ანომზია გოგნიაშვილი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები თამაშზე და ლექსები შინაურ ცხოველებზე
|
მშენებელიშოთა ამირანაშვილი |
 |
ღრუტუნანათია აბულაძე |
 |
*** (დაიმალეთ, თვალებს ვხუჭავ)ნუნუ ჯანელიძე |
 |
ცეკვანესტან კუპრავა |
 |
ბებოს ლხინიმარიამ წიკლაური |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიებიდან ლექსები თამაშზე და ლექსები შინაურ ცხოველებზე
 |
მივიწყებული ფისოელიზბარ გაბუნია |
|
ჩემი ბურთილიდია მეგრელიძე |
|
ჟირაფიელიზბარ გაბუნია |
|
„მკურნალები“მზია გოგნიაშვილი |
|
ფისუნია კატა!ელიზბარ გაბუნია |
