მი−ტან−ტა−ლე−ბენ ბი−ლიკ−ზე
თუ−შის პა−ტა−რა ბი−ჭე−ბი,
ფეხ−ში ე−სო−ბათ ეკ−ლე−ბი,
ფეხ−ში ე−სო−ბათ ხიჭ−ვე−ბი.
მი−დი−ან, მი−იმ−ღე−რი−ან,
მთე−ბი უ−წყო−ბენ ხმა−სა−ო:
"თუ−ში ვარ, მაგ−რამ კარ−გი ვარ,
კი−დევ ვჯო−ბი−ვარ სხვა−სა−ო...
არ მი−ვა−ტო−ვებ ა−რასდ−როს
მთა−ში გა−რე−კილ ცხვარ−სა−ო,
არ გა−ვა−ცი−ვებთ ღა−დარ−სა,
არ გა−მოვ−კე−ტავთ კარ−სა−ო,
ო−მა−ლოს, დიკ−ლოს, შე−ნა−ქოს
არ და−ვუ−ტო−ვებთ სხვა−სა−ო".
ნი−ა−მო−რე−ბი გად−მოდგ−ნენ
გად−მო−ე−ფი−ნენ მთებ−სა−ო.
მდი−ნა−რე−ე−ბი გად−მოსკდ−ნენ,
კლდემ კლდე−ზე და−იკვ−ნე−სა−ო.
ი−რემ−მა ი−რემს გას−ძა−ხა:
ბალ−ღებ−მა ეს რა თქვე−სა−ო!
ნე−ტა−ი, ჩვენ−სა მა−მულ−სა!
ნე−ტა−ი, დე−დათქ−ვენ−სა−ო!