თუ ვინმე გიყვარს

მზე, თით−ქოს მარ−ტო შენთ−ვის ა−ნა−თებს
და ნა−კა−დუ−ლიც კის−კი−სებს შენთ−ვის,
ღა−მეს ა−ლუბ−ლის ტოტ−ზეც გა−ა−თევ,
თუ ვინ−მე გიყ−ვარს, თუ ვინ−მეს ეტრ−ფი.
და გინ−და ზე−ცის ხე−ლის შევ−ლე−ბა,
სულ−ში ჩად−გე−ბა სი−ნათ−ლის სვე−ტი,
ყორ−ნის ფრთაც თეთ−რად მო−გეჩ−ვე−ნე−ბა,
თუ ვინ−მე გიყ−ვარს,
თუ ვინ−მეს ეტრ−ფი.
ლექ−სად ა−გან−თებს ქვეყ−ნის მშვე−ნე−ბა
და სი−ლა−მა−ზე გაგყ−ვე−ბა დიდ−ხანს,
სი−ცო−ცხლე წა−მად მო−გეჩ−ვე−ნე−ბა,
თუ ვინ−მეს ეტრ−ფი, თუ ვინ−მე გიყ−ვარს.
თით−ქოს შე−ნი−ა ყვე−ლა ყვა−ვი−ლი,
ყვე−ლა ვარსკვ−ლა−ვი ციმ−ცი−მებს შენთ−ვის,
ა−სი დღის სა−ვალს ერთ დღეს გა−ივ−ლი,
თუ ვინ−მე გიყ−ვარს, თუ ვინ−მეს ეტრ−ფი.
მერ−ცხლებს გა−იხ−დი გუ−ლის მრჩევ−ლე−ბად,
ის ა−ღა−რა ხარ, რაც გუ−შინ ი−ყავ,
ე−კა−ლი ვარ−დად მო−გეჩ−ვე−ნე−ბა,
თუ ვინ−მეს ეტრ−ფი, თუ ვინ−მე გიყ−ვარს!