ერ−თი სა−წყა−ლი კა−ლი−ა
და−ხან−ხა−ლებ−და მში−ე−რი.
გზად ნათ−ლი−მა−მა მუხ−ლუ−ხო
შე−მოხვ−და, დინ−ჯი ი−ე−რით.
შე−ა−ტყო, რომ ჩვენს კა−ლი−ას,
უ−ჭირ−და, თა−ნაც ძა−ლი−ან.
ჰო−და, კა−ლი−ას მუხ−ლუ−ხომ
ა−ჩუ−ქა ო−რი მუ−ხუ−დო.
სულ ო−რად ო−რი მარც−ვა−ლი
ა−ი, ეგ ა−რის, რაც ა−რის!
კა−ლი−ამ ყა−ნა და−თე−სა,
მად−ლო−ბა უ−თხრა ნა−თე−სავს.
ა−ა−ბი−ბი−ნა ნა−თე−სი,
არ და−უ−კარ−გავს ნამ−ცე−ცი.
ვერც ყვავ−მა რა−მე წა−ართ−ვა,
ვერც მაჩვ−მა
და ვერც მახ−რამ,
სულ სა−თი−თა−ოდ და−ჩურ−ჩა
მუ−ხუ−დო, რო−ცა ჩახ−მა.
ის მო−სა−ვა−ლი თურ−მე,
სამ დღეს უ−ზი−დავთ ურ−მებს.
- მე−რე? - მო−ხა−ლა მუ−ხუ−დო.
- მე−რე? - ქა−ლაქ−ში გა−ყი−და,
შვი−ლებს უ−ყი−და ზი−ზი−ა,
ხუ−თას ჯორ-აქლემს ა−კი−და.