ა−ი−ღე−ბენ თხი−ლის ტოტს და
თლი−ან, თლი−ან, თლი−ან, თლი−ან....
სა−ა−ხალწ−ლოდ უნ−და დად−გან
-მიხვ−დი?
-ჩი−ჩი−ლა−კი ჰქვი−ა!
თხელ ა−ნა−თალს ვერც და−ითვ−ლი:
გა−ბევრ−დე−ბა ერ−თი ა−სად,
მზეს ჰგავს ჩვე−ნი ჩი−ჩი−ლა−კი
გაგ−ვი−ნა−თებს სხი−ვით სახლ−საც.
სა−შო−ბა−ოდ მზეც ხომ ა−სე
მო−ი−მა−ტებს სხივს და ნა−თელს?!
თლი−ან,თლი−ან, ჩი−ჩი−ლა−კიც
სი−ნათ−ლის ხედ იქ−ცა, ნა−ხე?
გად−მო−შა−ლა სხი−ვის ღვა−რი:
ეს მშვი−დო−ბის, ეს ბა−რა−ქის,
ეს სი−კე−თის ნიშ−ნად ა−რის.
დღე იზრ−დე−ბა, სხივ−ნა−თე−ლობს,
ბნელს და ყინ−ვას გა−დას−ძა−ლავს,
მა−ლე გა−ზა−ფხუ−ლიც მო−ვა,
და დე−დამ−ზის ვიგრძ−ნობთ ძა−ლას.
ი−მე−დის და სი−ნათ−ლის ხევ,
მო−დი, მოგრ−თოთ, ჩი−ჩი−ლა−კო!
სი−ხა−რუ−ლი ერქ−ვას მინ−და
სამ−ყა−როსთ−ვის შენ ტკბილ ნა−ყოფს.