ყვე−ლა−ზე ლა−მა−ზო,
ყვე−ლა−ზე კე−თი−ლო,
ნუ ს−წყრე−ბი მალ-მალე,
პა−ტა−რა დე−დი−ლო!

მე მინ−და, ყო−ველთ−ვის
ი−ცი−ნო ლა−მა−ზად,
ნე−ბივ−რად გივ−ლი−დეს,
მე ვე−ტყვი მა−მა−საც.

თავ−ზე რომ მევ−ლე−ბი,
ზრუნ−ვით რომ დამც−ქე−რი,
ახ−ლა მე ვიქ−ნე−ბი
სულ შე−ნი დამც−ვე−ლი.

პა−ტა−რა, ჯი−უ−ტი
თუ გყავ−დი ა−ქამ−დე,
ხომ უკ−ვე დი−დი ვარ,
დარ−დე−ბი გა−ფან−ტე.

გამ−გო−ნეც ვიქ−ნე−ბი,
დამ−ჯე−რიც ვიქ−ნე−ბი,
ო−ღონ−დაც ნა−თელ შუბლს
ნუ იღ−ლი ფიქ−რე−ბით.

თუ რა−მე ვიტ−კი−ნე,
მი−შუ−შებ ა−ლერ−სით.
ახ−ლა მე გა−კო−ცებ
მაგ ლა−მაზ თვა−ლებ−ში!