მე და დედა

მე და დე−და რა−ტომ ვართ
მე−გობ−რე−ბი, არ ი−ცით?
ი−მი−ტომ, რომ ერთ−მა−ნეთს
ვეხ−მა−რე−ბით ხალისით.

შველა მინ−და? - მიშ−ვე−ლის.
არც მე ვყა−ვარ ურ−გე−ბი,
ა−ვი−ფა−რებ წინ−სა−ფარს,
მხარ−ში ამოვუდგები.

შველა უნ−და? - ვუშ−ვე−ლი,
მო−ვუჯ−დე−ბი სუფ−რა−ზე
და დე−დი−კოს ნა−ხე−ლავს
მა−დი−ა−ნად ვუფასებ...

ლოყებგამოტენილი
ღლაპ−სა ვგა−ვარ ა−საფ−რენს!
ე−სეც მიხ−მა−რე−ბა−ა -
არ ვუ−წუ−ნებ არაფერს.

ჩემს დე−დი−კოს ვუყ−ვარ−ვარ
თა−ვის ორ−თავ თვა−ლი−ვით,
ი−მი−ტომაც შე−მარქ−ვეს
დე−დის გუ−ლის ყვა−ვი−ლი.