კა−ტამ თაგ−ვი და−ი−ჭი−რა
სი−ხა−რუ−ლით ცას ე−წი−ა,
თა−გუ−ნი−ა მოძღვ−რავს ა−სე
რო−გორ ა−ღა−რა გრცხვენია?!

ეშმაკია ჩვე−ნი ფი−სო
თხოვ−ნა ყუ−რად რომ არ ი−ღო,
თავ−ში წა−უ−თა−თუ−ნა და
ვი−თომ სა−თა−მა−შოდ იხმობს.

მუ−რაც იმ დროს გა−მოჩნ−და
რო−ცა კა−ტა გა−ცხარ−და,
ამ დროს ჩვე−ნი თა−გუ−ნი−ა
სიმწ−რის−გან სულს ღაფავდა.

ოსტატურად ჩა−ე−რი−ა
შე−ე−ჭი−და მუ−რა ბრძო−ლას,
თა−გუ−ნი−აც უ−მალ გაჰქ−რა
არ დას−ჭირ−და დი−დი შრო−მა.

მუ−რამ ბო−ლოს მი−ა−ძა−ხა:
საქ−ცი−ე−ლი და−გი−წუ−ნე,
დღე−ი−დან კი ი−მე−გობ−რე,
ჰო−და კნუ−ტი და−ი−ფი−ცე!