ხე−დავთ, ბი−ჭებს რა უქ−ნი−ათ?-
ძუ−ის მა−ხე და−უ−გი−ათ!
კი−დევ კარ−გი, ბე−ღუ−რებს რომ
ეს ამ−ბა−ვი გა−უ−გი−ათ.

წი−ო−კო−ბენ, წივ−წი−ვე−ბენ:
-ძმე−ბო! დე−ბო! ეს რა ვნა−ხეთ!
ახ−ლო−საც არ გა−ე−კა−როთ
იმ ო−რი ძმის ძუ−ის მა−ხეს!

გვე−გო−ნა, რომ დაგ−ვი−ცავდ−ნენ,
მაგ−რამ... ერ−თი ა−მათ და−ხეთ!
ა−სე რა−ტომ გაგ−ვი−მე−ტეს,
რად დაგ−ვიდ−გეს ძუ−ის მა−ხე!

ლუ−კამ თა−ვი შე−ირ−ცხვი−ნა,
შე−ირ−ცხი−ნა თა−ვი ბე−სომ..
სულ და−ტო−ვეს ბე−ღუ−რებ−მა
იმ ო−რი ძმის დი−დი ე−ზო.