ტყის ქო−მა−გი გა−მო−ვა
უ−სა−თუ−ოდ კა−ხუ−ნა,
უყ−ვარს სოფ−ლად ყოფ−ნა და
ი−ცის ფლორა-ფაუნა.
ა−მას წი−ნათ, ჩვენს ტყე−ში
ბავშ−ვებს თა−ვად გაგ−ვიძღ−ვა,
გზა−ში მოგვ−ცა რჩე−ვე−ბი,
დაგვ−ტუქ−სა და გაგ−ვი−წყრა:
ა−ბა, მდე−ლოს ყვა−ვი−ლებს
ხე−ლი არ და−ა−კა−როთ,
რო−ცა შე−ჭამთ,- ნა−გა−ვი
ხე−ებს არ მი−ა−ყა−როთ!
პე−პე−ლას ნუ და−ი−ჭერთ,-
ორ დღეს ცო−ცხლობს სა−წყა−ლი.
მდი−ნა−რე−ში თევ−ზი−ა,-
არ ჩა−ყა−როთ საგ−ზა−ლი!
გზა−ში ფერად-ფერადი
გა−ვიხ−სე−ნეთ ამ−ბე−ბი,
წყა−როს წყა−ლი ვიპ−კუ−რეთ,
ჩი−ტებს სტვე−ნით ავ−ყე−ვით.
რამ−დე−ნი რამ სცოდ−ნი−ა
ბუ−ნე−ბა−ზე კა−ხუ−ნას,
უ−ცებ დაგ−ვა−მე−გობ−რა
ფლო−რა−სა და ფა−უ−ნას.