თოვ−ლით მო−დის ზამთ−რის დი−ლა,
ძილ−გუ−დას კი სძი−ნავს ტკბი−ლად,
არც ფიფ−ქე−ბის ნახ−ვა უნ−და,
ა−ღარც თეთ−რი თოვ−ლის გუნ−და,
გგო−ნი−ათ, აქვს და−ნა−ხუ−ლი
მას კეკ−ლუ−ცი გა−ზა−ფხუ−ლი?
სძი−ნავს ჩი−ტის ბუ−დე−ში,
რო−გორც დე−დის უ−ბე−ში,
სი−ცი−ვით გა−ი−ჭირ−ვებს?
ივ−ნი−სამ−დე ი−ძი−ნებს...
ტყეს ზამ−თა−რი მოსდ−გო−მი−ა,
თოვ−ლის თეთ−რი ქუ−დი−თა−ო,
ეგ ძილ−გუ−დას არ ა−დარ−დებს,-
ძი−ლი მო−დის გუ−დი−თა−ო...

ზა−ფხუ−ლამ−დე, მე−გობ−რე−ბო!
ივ−ნი−სამ−დე ნახ−ვამდის!