სა−მი თვე-სა−მი ძმო−ბი−ლი,
სა−მივე მე−ტად ცნო−ბი−ლი,
სა−მივე ზამთ−რის სა−ხე−ლით
ერთ−მა−ნეთს ხმა−შე−წყო−ბი−ლი.
წე−ლი−წა−დის დროს რომ გვიცვ−ლის,
პირ−ვე−ლი დე−კემ−ბე−რი−ა,
ის გვა−ტყო−ბი−ნებს სუყ−ვე−ლას,
უკ−ვე რომ ზამთ−რის ჯე−რი−ა.
მე−ო−რე ი−ან−ვა−რი−ა,
ა−ხალწ−ლის მა−ხა−რო−ბე−ლი,
ციმ−ცი−მა, ღი−მი−ლი−ა−ნი,
ზამთ−რის ამ−ბე−ბის მ−თხრო−ბე−ლი.
ყინ−ვის და ქა−რის ბა−ტო−ნი
მე−სა−მე- თე−ბერ−ვა−ლი−ა,
ზამ−თა−რი რომ გა−ა−ცი−ლოს
ეგ სწო−რედ მას ა−ვა−ლი−ა.
თოვს. ცა პირს გა−ნა შე−იკ−რავს,-
თოვ−ლი ძირს უხ−ვად ჩა−მო−დის.
ღრუ−ბე−ლი დაბ−ლა მო−ი−წევს,
რა უნ−და, ნე−ტავ, რა მოს−დის?
სა−მი თვე- წე−ლი−წა−დისგან,
ყო−ფი−ლა გა−მოხ−მო−ბი−ლი,
სა−მივე ზამთ−რის თოვ−ლისფერ
სა−მოს−ში გა−მო−წყო−ბი−ლი,
სა−მი თვე-სა−მი ძმო−ბი−ლი,
სა−მივე მე−ტად ცნო−ბი−ლი.