ა−ჭახ−ჭახ−და შა−ვი შაშ−ვი,-
რა ა−ხა−რებთ ა−სე ჩი−ტებს?
ციყ−ვუ−ნებ−მაც გა−იღ−ვი−ძეს
და თვა−ლე−ბი მო−იფშვ−ნი−ტეს,
ჩა−ძი−ნე−ბულ−მა დათ−ვებ−მაც
ა−ლი−ონ−ზე თვა−ლი ჭყი−ტეს:
-ნე−ტავ, ეს რა ხმა−უ−რი−ა?
ეს რა ა−ურ−ზა−უ−რი−ა?
ა−სე ად−რე, სის−ხამ დი−ლით
ვინ დაგ−ვიფრ−თხო, ნე−ტავ, ძი−ლი?
-ა−რა−ფე−რი გა−გი−გი−ა?
გვი−თხარ, ჩხიკ−ვო -ე−ფე−მი−ა,
კაჭ−კა−ჭებ−მა და−ი−ძა−ხეს:
-სუ−როს შაშ−ვი შე−ფე−ნი−ა!
უ−ჩხრე−კი−ათ, უ−ქე−ქი−ათ,
მარცვალ-მარცვალ უ−კენ−კი−ათ,
ვის სურს, ი−მათ რომ უ−ყუ−როს,-
შეჰ−ფე−ნი−ა შაშ−ვი სუ−როს!
მაშ, ეს ხდე−ბა ტყის−პი−რებ−თან?
მა−ღალ ხეს−თან, ხის−ძი−რებ−თან?
შა−ვი შაშ−ვი გიშ−რის−ფე−რი
ტკბი−ლად ა−მი−ტო−მაც მღე−რის?
-წი−თელ−ნის−კარ−ტა შაშ−ვებ−მა
გაგ−ვაღ−ვი−ძეს ად−რი−ა−ნად?
ცხო−ვე−ლე−ბი, ფრინ−ვე−ლე−ბი...
შაშვს უს−მე−ნენ ხათ−რი−ა−ნად.
მე−რე რა, რომ ზამ−თა−რი−ა,
ხან წვიმს, ხან თოვს, ხან ქა−რი−ა,
შაშ−ვი მა−ინც ი−ჭახ−ჭა−ხებს,
წყა−რო მა−ინც ი−რაკ−რა−კებს,
ციყ−ვი კურ−დღელს ჩა−მოს−ძა−ხებს:
-ჩვენ ზამ−თა−რი რას დაგ−ვაკ−ლებს!
შაშ−ვო, მაგ შენს წი−თელ ნის−კარტს
ტკბი−ლი თაფ−ლი, შა−ქა−რი−ო!
მა−ლე მო−ვა გა−ზა−ფხუ−ლი,-
მზის სხი−ვე−ბით დამტკ−ბა−რი−ო!..
ა−გერ, მზემ ა−მო−ყო თა−ვი,
მთებს მწვერ−ვა−ლი შე−ფერ−ვი−ა,
რა ლა−მა−ზი სუ−რა−თი−ა!-
სუ−როს შაშ−ვი შე−ფე−ნი−ა!