დიდი თამარი

ქა−ლო, ქართ−ველ−თა სუ−ლის დგმავ,
ქა−ლო, ქართ−ველ−თა დე−და−ო!
ტყუ−ი−ლად ვამ−ბობთ შენს სიკვ−დილს,
თა−მარს ცო−ცხალ−სა გხე−და−ო.
რუსთ−ვე−ლის ქე−ბას ჩვე−უ−ლო,
მეც ქე−ბას გა−გი−ბე−და−ო.
როს ვგრძნობ, ი−მი−სებრ ვერ ვმღე−რი,
რად არ ვჩუმ−დე−ბი ნე−ტა−ო?!
არ მო−გე−წო−ნოს, იქ−ნე−ბა,
სთქვა: “რისთ−ვის ი−თავ−ხე−და−ო,
მო−ნად აღზრ−დილ−მა მო−ლექ−სემ
სა−ლა−მი გამიბედაო?!”
შენ თვალთ სხი−ვებ−მა ა−მაგზ−ნო,
და−მათ−რო, ა−მაყ−ბე−და−ო.
სა−უნ−ჯევ სათ−ნო−ე−ბი−სა,
ჩე−მიც მი−ი−ღე ქე−ბა−ო,
ვინ−მე სა−წყა−ლის ფშავ−ლი−სა!
ცრემ−ლი ა−ღა−რა მშრე−ბა−ო.
თა−მა−რის სა−ლო−ცავ−ში−ა
მოს−ჩანს ფშავ−ლე−ბის კრე−ბა−ო,
შენთ−ვის მსხვერპ−ლი−სა შე−წირ−ვით
ქალ-ვაჟი ვე−რა ძღე−ბა−ო,
შენთ−ვის დაკ−ლუ−ლის ცხვარ-ძროხის
დი−დი ჩახ−ტე−ბი დგე−ბა−ო.
გულ−ში გვინ−თი−ხარ ლამპ−რა−და,
ნა−თობს და ა−რა ჰქრე−ბა−ო.
შენს და შო−თა−ის მარჯ−ვე−ნას
ვემ−თხვი−ე ზედი-ზედაო.
შე−ნა ხარ ე−რის სი−ცო−ცხლე,
თა−ვი არ მო−მიკვ−დე−ბა−ო!
მო−წყა−ლედ გვექ−მენ ქართ−ველ−თა,
ჩვე−ნო ლა−მა−ზო დე−და−ო!