ვიცანი, ღმერთო, სამყარო

ვი−ცა−ნი, ღმერ−თო, სამ−ყა−რო, -
ეს შე−ნი და−ნა−ბა−დე−ბი, -
ი−მი−სი ავლა-დიდება
და შიგ საგ−ძა−ლი ნა−დე−ბი;
მბო−ჭავს, არ მა−თა−ვი−სუფ−ლებს
გარს შე−მორ−ტყმუ−ლი ბარ−დე−ბი;
დღეს გულ−სა−ცა სწვავს, კუჭ−სა−ცა
გუ−შინ ნა−ჭა−მი ქა−დე−ბი.
რად გვინ−და, ნე−ტავ, სი−ცო−ცხლე,
ეს ა−მო−დე−ნა ამ−ბე−ბი,
თავ−ში სი−ცი−ლი, მოლ−ხე−ნა,
ბო−ლოს - ვა−ი და დარ−დე−ბი!
გან−გე−ბის სა−თა−მა−შო−და,
გა−სარ−თო−ბად ვართ გამხდ−რე−ბი;
ერ−თი−ა, თუნ−და ჩვენ ვიყვ−ნეთ
და თუნ−და მინდვ−რის თაგ−ვე−ბი:
გა−ვე−რან−დე−ბა ერ−თხე−ლაც
ტურ−ფად შემ−კუ−ლი ბა−ღე−ბი,
ჩა−მო−ინგ−რე−ვა დარ−ბა−ზი
და სრა-სახლების თა−ღე−ბი;
ცრემლს და−უ−წყე−ბენ ფრქვე−ვა−სა
დღეს მოლ−ხი−ნა−რი ბალ−ღე−ბი.
ა−მას ბჭობს, ვისც ა−ბა−რი−ა
გან−გე−ბის ბჭე−თა სა−ღე−ბი.
ა−სე−ა, ვი−ცით კარ−გა−და,
ამ წუ−თი−სოფ−ლის თვი−სე−ბა,
ვე−რა−ფერს ვი−ზამთ ო−მი−თა,
ა−რას გვიშ−ვე−ლის გი−ნე−ბა,
ქრთა−მი და ხვეწნა-მუდარა,
ხმალ-ზარბაზნების ღი−რე−ბა,
დი−დი ჭკვა, გა−მოც−დი−ლე−ბა,
ქვე−ლო−ბის გა−მო−ჩი−ნე−ბა.
გან−გე−ბის გა−სარ−თობ−ნი ვართ
ჩვე−ნის ჭი−რით და ლხი−ნი−თა,
ა−მის მეტს ვერ თუ შესძ−ლებ−და,
ღმერთ−მა ი−ნე−ბა ი−მი−თა -
დაგვ−ღა−ლოს, ოფ−ლი გვა−დი−ნოს,
მე−რე გაგ−ვაძ−ღოს ძი−ლი−თა,
რომ ბო−ლოს სიტკ−ბო ვი−გე−მოთ
გამსჭ−ვა−ლუ−ლებ−მა ჭი−რითა.
ალ−ბათ, ა−სე სჯობს, ჩვენ ვცდე−ბით,
ვერ ვსა−ზღვრავთ ჩვე−ნის ტვი−ნი−თა
ი−მას, რაც წარ−მოს−დინ−დე−ბა
სიწ−მინ−დის ჭურჭ−ლის პი−რი−თა!