მინ−და მო−გიყ−ვეთ ზღა−პა−რი,
ამ−ბა−ვი სიყ−ვა−რუ−ლი−სა.
ი−ყო პა−ტა−რა გო−გო−ნა,
ფიქ−რობ−და დი−დი გუ−ლი−თა.
თოვ−ლის ბა−ბუ−ას წე−რი−ლი
ალ−ბათ პირ−ველ−მა მის−წე−რა.
ახ−ლოვ−დე−ბო−და შო−ბა და
გო−გო−ნა ცო−ტას დარ−დობ−და.
ა−რა−ვინ ი−ცის წე−რილ−ში
რა და−უ−წე−რა ბა−ბუ−ას,
მაგ−რამ პა−ტა−რა გო−გო−ნა
რა−ღაც სა−ო−ცარს ნატ−რობ−და.
ერთხელაც,რომ და−ი−ძი−ნა,
შო−ბის ღა−მე და−ე−სიზმ−რა:
ან−გე−ლო−ზე−ბი მოფ−რინდ−ნენ
თეთ−რი, ლა−მა−ზი ფრთე−ბი−თა.
ჰკითხეს:რას ნატ−რობ პა−ტა−რავ?
გაგ−ვან−დე გუ−ლის ნა−დე−ბი.
გო−გო−ნამ უ−თხრა:
მინ−და, რომ არ ი−ყოს ქვეყ−ნად დარ−დე−ბი.
მინ−და სიყ−ვა−რულს ვთე−სავ−დეთ
მე−გობ−რე−ბი და და-ძმები.
ან−გე−ლო−ზე−ბი დაჰ−პირდ−ნენ
ა−უს−რუ−ლებდ−ნენ ოც−ნე−ბას,
გაფ−რინდ−ნენ უ−მალ ზე−ცა−ში
ხელ−ში წე−რი−ლი ე−ჭი−რათ.
გა−მო−ეღ−ვი−ძა გო−გო−ნას
ბედ−ნი−ე−რე−ბის ღი−მი−ლით.
ე−ლო−და შო−ბა ახალ-წელს
იმ სა−ო−ცა−რი სურ−ვი−ლით.