ზე−ი−მი−ა ცხო−ვე−ლებ−ში
გა−ა−ნა−თეს ტყე და
ა−ხა−ლი წლის შე−სახ−ვედ−რად
ემ−ზა−დე−ბა ყვე−ლა..
საქ−მე გა−და−ი−ნა−წი−ლეს
დათვ−მა, ტუ−რამ, მე−ლამ.
ცხელ სა−დი−ლებს ა−კე−თე−ბენ,
მხი−ა−რუ−ლობს ყვე−ლა.
ციყ−ვუ−ნი−ებს და−ა−ვა−ლეს
თხი−ლის, კაკ−ლის გარ−ჩე−ვა,
გო−ზი−ნა−ყიც გა−ა−კე−თეს
პა−წა−წი−ნა თაგ−ვებ−მა.
ბა−ჭი−ებ−მა გა−მო−ა−ცხეს
კარ−ტო−ფი−ლის ღვე−ზე−ლი,
მგე−ლი ყმუ−ის: „და−ვუ−მა−ტოთ
არ გვეყოფა,ვერ ხვდებით?“
და−თუ−ნი−ამ გა−ახ−ვი−ა
ა−სი ცა−ლი ტოლ−მა,
მას თეფ−შებ−ზე ა−ნა−წი−ლებს
ეშ−მა−კუ−რად მე−ლა.
აი,ჩიტებიც მოფ−რინდ−ნენ,
მო−იწ−ვი−ეს სამ−ღერ−ლად.
თორ−მეტ სა−ათს ე−ლო−დე−ბა
ბრძე−ნი ბუც და ად−გე−ბა.
1,2,3,4 ითვ−ლის ყვა−ვი ყვან−ჩა−ლა,
გა−აგრ−ძე−ლე ბე−ღუ−რა−ო!
და−ი−ძა−ხეს მაჩ−ვებ−მა.
და−ით−ვა−ლეს თორ−მეტამდე
წუ−თე−ბი და წა−მე−ბი.
უ−ხა−რი−ათ, ი−ცი−ნი−ან,
ყვე−ლა გახდ−ნენ და-ძმები.
ჩა−ი−ფიქ−რეს სურ−ვი−ლე−ბი,
და−ი−ფი−ცეს სა−ჯა−როდ:
ი−ცხოვ−რებდ−ნენ მთე−ლი წე−ლი
ი−სე, რო−გორც ა−რასდ−როს.