ღა−მის ბინ−დი ფე−ხაკ−რე−ფით გა−ი−პა−რა,
ი−რიჟ−რა−ჟა ლა−ლის−ფერ−მა გან−თი−ად−მა,
გა−ზა−ფხუ−ლის ცი−ვი სი−ოს მო−ნა−ბერ−მა.
გა−აღ−ვი−ძა ენ−ძე−ლა და ყოჩივარდა.

ტყე სა−ა−მო ჟრი−ა−მულ−მა მო−იც−ვა
ხის ტო−ტე−ბი შე−ე−გებ−ნენ ტა−შით,
მზის ა−ი−სის ა−თი−ნა−თის გაბრ−წყი−ნე−ბას,
ფრინ−ვე−ლე−ბი დახვდ−ნენ მარშით.

თითქოს დი−ლის სა−გა−ლო−ბელს მღე−როდ−ნენ
ამ მა−რა−თონს არ ჩა−მორჩ−ნენ მერ−ცხლე−ბიც,
ტყე სი−ცო−ცხლის წყა−რო−ა და მხსნე−ლი−ა,
ლო−ცუ−ლო−ბენ ცის−კენ გაწვ−დილ ხე−ლე−ბით.