პა−წა−წი−ნა იხვ−მა
ფარ−თო−ცხვი−რა მი−მიმ
ა−ი−ჩე−მა ერ−თხელ:
„რად მაქვს დი−დი ცხვი−რი?!
სად გა−მოვ−ყო თა−ვი,
ხალხ−ში ა−სე ვივლი?!“

ის-ის ი−ყო მწა−რედ
ა−პი−რებ−და ტი−რილს,
გა−ახ−სენ−და უ−ცებ
ტყის ე−ქი−მი - ჯი−მი!
მი−ა−კი−თხა იმ წამს,
არ ი−ფიქ−რა ბევ−რი.

ჯი−მი ტყის კლი−ნი−კის
ე−ქი−მია ბრძე−ნი,
გა−მოც−დი−ლი მზე−რა
და ჭა−ღა−რა შვე−ნის.
-გ−თხოვთ, ბა−ტო−ნო ჯი−მი,
შე−მიც−ვა−ლეთ ცხვი−რი,
მინ−და ი−ყოს წვრი−ლი,
პა−ტა−რა და კოხ−ტა.
ა−მის თქმა და, ი−ცით,
რა ამ−ბა−ვი მოხ−და?!

შე−ი−შა−ლა ჯი−მი:
„რას ნატ−რუ−ლობ, ი−ცი?!
თუ არ გექ−ნა ცხვი−რი
სწო−რედ ა−სე დი−დი,
გა−რეთ ცხვირს გა−მო−ყოფ?
არ ა−რის სირ−ცხვი−ლი?
რით და−ი−ჭერ თევ−ზებს
ამ ჭა−ო−ბის ძირ−ში?!

თევზს რომ ვერ და−ი−ჭერ,
ხომ და−ი−წყებ შიმ−შილს?
შიმ−შილს რომ და−ი−წყებ,
ხომ და−ი−წყებ ტი−რილს?!
რას გახ−დე−ბი მი−თხარ,
ქინ−ძის−თა−ვა ცხვი−რით,
ა−მო−ი−ღო უნ−და
ცხვი−რით კუ−დის ცხი−მი
და წა−ის−ვა ტან−ზე,
რომ და−იც−ვა ი−გი...

გად−მო−ი−ღო ჯი−მიმ
კა−რა−დი−დან წიგ−ნი,
ტა−ბუ−ლე−ბი ბევ−რი
და ატ−ლა−სი შვი−დი...
დიდ−ხანს,
დიდ−ხანს,
დიდ−ხანს
იხვს უხს−ნი−და ი−გი:
„ა−გერ, ნა−ხე მი−მი,
რისთ−ვის გინ−და ცხვი−რი,
სწო−რედ ა−სე ფარ−თო,
სწო−რედ ა−სე დი−დი!“

მიხვ−და ციცქ−ნა მი−მი,
რომ ცდე−ბო−და ძლი−ერ,
ა−ღარ და−იღ−ლე−ბა,
ა−წი, წიგ−ნის კი−თხვით...
მართ−ლაც, სხვა ყო−ფი−ლა
ჭკუ−ა ნა−კი−თხ იხ−ვის.
ჰო−და, რო−ცა მიხვ−და,
გა−ი−ხა−რა ამ დროს.
ა−წე−უ−ლი ცხვი−რით,
(სწო−რედ, სწო−რედ ი−მით,
ფარ−თოთი და დი−დით)
ჩა−უ−ა−რა ჭანჭ−რობს...