მელანქოლიური მოსიმღერე
მშვე−ნი−ე−რი მახ−სოვს ბა−ღი, მე−ბა−ღე მას არ თარ−გავს,
დავ−კარ−გე და ვიგრ−ძე−ნი, რომ კარ−გი რამ და−მი−კარ−გავს
უ−ნა−ზე−სი სიყ−ვა−რუ−ლიც გულს ვარ−დე−ბით არ ქარ−გავს.
დავ−კარ−გე და გუ−ლი მტკი−ვა - კარ−გი რამ და−მი−კარ−გავს
ჯანმრ−თე−ლო−ბა ა−რის გან−ძი, სხვა გან−ძებს რომ ა−რა ჰგავს
დავ−კარ−გე და ვიგრ−ძე−ნი, რომ ბევ−რი რამ და−მი−კარ−გავს.
მქონ−და დი−დი ნე−ბის−ყო−ფა, მუ−ხას ჰგავ−და, კლდეს ნარ−გავს,
დავ−კარ−გე და ი−მა−ვე დღეს სი−ცო−ცხლეც და−მი−კარ−გავს.
ა−ღარ მიყ−ვარს, ო, ქა−ლა−ქო, ცხოვ−რე−ბის სი−ავ−კარ−გე -
არ ვამ−ბობ, რომ ყვე−ლა−ფე−რი, ყვე−ლა−ფე−რი დავ−კარ−გე!
ნურც ვინ მე−ტყვის: გულს ნუ ი−ტეხ, გუ−ლი ხომ ქვას ა−რა ჰგავს
ა−რაფერი, ან სულ ცო−ტა, ცო−ტა რამ და−გი−კარ−გავს!
დავ−კარ−გე და ვიგრ−ძე−ნი, რომ კარ−გი რამ და−მი−კარ−გავს
უ−ნა−ზე−სი სიყ−ვა−რუ−ლიც გულს ვარ−დე−ბით არ ქარ−გავს.
დავ−კარ−გე და გუ−ლი მტკი−ვა - კარ−გი რამ და−მი−კარ−გავს
ჯანმრ−თე−ლო−ბა ა−რის გან−ძი, სხვა გან−ძებს რომ ა−რა ჰგავს
დავ−კარ−გე და ვიგრ−ძე−ნი, რომ ბევ−რი რამ და−მი−კარ−გავს.
მქონ−და დი−დი ნე−ბის−ყო−ფა, მუ−ხას ჰგავ−და, კლდეს ნარ−გავს,
დავ−კარ−გე და ი−მა−ვე დღეს სი−ცო−ცხლეც და−მი−კარ−გავს.
ა−ღარ მიყ−ვარს, ო, ქა−ლა−ქო, ცხოვ−რე−ბის სი−ავ−კარ−გე -
არ ვამ−ბობ, რომ ყვე−ლა−ფე−რი, ყვე−ლა−ფე−რი დავ−კარ−გე!
ნურც ვინ მე−ტყვის: გულს ნუ ი−ტეხ, გუ−ლი ხომ ქვას ა−რა ჰგავს
ა−რაფერი, ან სულ ცო−ტა, ცო−ტა რამ და−გი−კარ−გავს!
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
გაზაფხულინოდარ დუმბაძე |
 |
მზე პირს იბანსელიზბარ გაბუნია |
 |
გაზაფხულს ია ამოდისვაჟა–ფშაველა |
 |
გაზაფხულიიოსებ გრიშაშვილი |
|
მითხარ, ქარო!ელიზბარ გაბუნია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
 |
ო - რბილელა გაბური |
 |
აპრილილუარა ჭანტურია |
|
სოფელილუარა ჭანტურია |
 |
ჭკვიანი ნანამანანა კაკაჩია |
 |
შემოდგომის ხალიჩებსცირა ტურაშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან ლექსები ბუნებაზე
|
რამ შემქმნა ადამიანადვაჟა–ფშაველა |
 |
ატმის ყვავილებიგალაკტიონ ტაბიძე |
|
წამყე ბეთანიისაკენ!გალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ობოლიაკაკი წერეთელი |
 |
ელენე და პეპელამაია წიგნაძე |
