ეს რა მა−ლე დამ−თავრ−და
მხი−ა−რუ−ლი ზა−ფხუ−ლი?..
მო−დი, ყვე−ლას მო−ვუყ−ვეთ
ვინ სად ი−ყო წა−სუ−ლი.
ზო−გი მთა−ში გახლ−დათ და
ზო−გიც ზღვი−დან დაბ−რუნ−და.
ზოგ−მა სუ−ლაც კუს ტბა−ზე
მო−ა−ხერ−ხა გა−რუჯ−ვა.
მთა−ში მყო−ფი სვა−ნებს და
სვა−ნეთს ა−ქებს დე−მეტ−რე,
მა−ღალ კოშ−კებს იხ−სე−ნებს,
ჰყვე−ბა ლა−მაზ ლე−გენ−დებს.
ტა−სო ზღვა−ზე ყო−ფი−ლა,-
ცურ−ვა თითქ−მის ის−წავ−ლა,
ზღვა ი−სე მო−ე−წო−ნა,-
სხვა−გან უკ−ვე არც წა−ვა...
ნე−ნემ ო−ზურ−გე−თი−დან
შე−იყ−ვა−რა გუ−რი−ა,
ა−სე მღე−რის: გუ−რი−ა
მართ−ლაც სა−ა−მუ−რი−ა...
ზუ−კამ ბრძა−ნა ზა−ფხულ−ში
ჯო−ბი−ა−ო კა−ხეთ−ში,-
ვნა−ხე გრე−მი, ი−ყალ−თო,
წი−ნან−და−ლი, გა−რე−ჯი!
ი−კა−მა−თეს კარ−გა ხანს
სად ჯო−ბი−ა ზა−ფხულ−ში
დას−ვე−ნე−ბა, გარ−თო−ბა
რო−მელ კუ−თხე- კუნ−ჭულ−ში.
ერთ−მა−ნეთ−თან რა გზებ−მაც
არ უნ−და და−ა−შო−როს,
ყვე−ლა მხა−რეს სა−ხე−ლად
ჰქვი−ა მა−ინც სამ−შობ−ლო...