კლდე და მდინარე
კლდეს შა−ე−ზღუ−და ხე−ო−ბა,
რა−ზეც მდი−ნა−რე დი−ო−და, -
სალ−სა, ას−პიტ−სა, დიდ−რონ−სა
ფერფლიც-კი ა−რა სცვი−ო−და.
მდი−ნა−რე უ−ყეფს: “გზა მო−მეც,
კლდე−ო, გა−მიშ−ვი წი−ნა−ო;
აქ ქვა-ლოდებზე ხტო−მა−მა
ძა−ლი−ან და−მა−ში−ნა−ო...
მინ−და, რომ ბა−რად ჩა−ვი−დე,
იქ მო−ვი−პო−ვო ბი−ნა−ო.
გა−მიშ−ვი, შე−ნი ჭი−რი−მე,
აქ ყოფ−ნა მომეწყინაო”.
და თან კლდის კალ−თას ეხ−ვე−ვა,
ხელ-ფეხს უ−კოც−ნის ზვი−ად−სა,
ვით ბავშ−ვი თა−ვის დე−და−სა,
ვედ−რე−ბას ე−ტყვის ფრი−ად−სა.
- “რას ამ−ბობ, ცე−ტო? - კლდე ამ−ბობს, -
სი−ტყვას რად ამ−ბობ მცდა−რე−სა?
მე მოვკვ−დე, შენ-კი იტ−ლინ−კო,
სად თქმუ−ლა, რო−მელ მხა−რე−სა?!
რო−გორ კარ−გი რამ მირ−ჩი−ა,
უ−ყუ−რებთ გასახარებსა!”
ა−თას−ჯერ ს−თხო−ვა მდი−ნა−რემ,
ა−თას−ჯერ ქუ−დი უ−ხა−და,
მაგ−რამ კლდემ ი−სევ და ი−სევ
თა−ვისი გა−მო−უ−ცხა−და.
მდი−ნა−რე მა−ინც არ ტყდე−ბა,
თუმც ცდა მი−უ−დის ცუ−და−და,
მა−ინც კლდეს ე−ა−ლერ−სე−ბა,
გა−დიქ−ცა კა−ტის კნუ−ტა−და.
კლდე შუბლს არ იხს−ნის, მაღ−ლი−დან
მდი−ნა−რეს დასც−ქერს მრუ−და−და,
- არ შე−იძ−ლე−ბა, - ბუტ−ბუ−ტებს, -
თუნ−და გა−იჭ−რა ხუ−თა−და.
სხვა გზა მოს−ძებ−ნე, სხვა მხა−რეს,
ნუ ა−მეთ−რი−ე კუ−და−და!..
ეს სთველ−ში მოხ−და, რო−ცა−ა
წყალ−თა და ბა−ლახთ მცი−რო−ბა...
მდი−ნა−რე ი−მედს არ ჰკარ−გავს,
შე−უდრ−კე−ლი−ა გმი−რო−ბა!..
მძი−მე რამ ზამ−თა−რი იქ−ნა
იმ წელს, - ორ ადლ−ზე და−თო−ვა;
გა−ზა−ფხულს ზვავ−მა მდი−ნა−რეს
უხ−ვად სი−ნეს−ტე ა−წო−ვა:
ჯაგარ-აშლილი მოგრგ−ვი−ნავს,
მთა და ბარს აქ−ცევს ქო−თი−თა;
კლდეს ა−ღარ ე−ა−ლერ−სე−ბა,
კარ−ზე მი−უხ−ტა შფო−თი−თა;
უ−ტევს, ა−ღად−რის გულ-მკერდსა,
ვით ვე−ფხვი თვის მსხვერპლს ტო−ტი−თა.
კლდე−ზე ტალ−ღე−ბი ტყლა−შუ−ნობს,
თით−ქო−სა სცემ−დენ შოლ−ტი−თა!
კლდე წარბს არ იხ−რის, ი−ძა−ხის:
“ა−ბა რას მი−ზამთ, მოდითა!”
მდი−ნა−რეც უ−კან არ ი−ხევს,
მორჭ−მუ−ლი სალტა-კოტითა:
“გა−მიშ−ვი, თო−რო დაგანგრევ!” -
თან დაჰ−კი−ჟი−ნებს ხმი−ა−ნად,
და თი−თო დაკვ−რა ლახ−ტი−სა
სჩანს კლდი−სა და−მა−ზი−ა−ნად.
ერ−თი თვის შემ−დეგ კლდე ბორ−გავს
და ა−ღარ ამ−ბობს ჭკვი−ა−ნად!
გაჰ−ხუ−ნე−ბი−ა სა−ჩერ−ნე,
ჯაჭვ-მუზა−რადი ხმლი−ა−ნად;
ლა−მის რომ გმი−რი და−მარ−ცხდეს
და გახ−დეს ოხერ-ტიალად, -
იქ−ცეს მის ტყლა−პად, სა−თელ−ლად,
მის ტალღ−თა და−სა−ყი−ა−ლად.
II
მე−ხუ−თე კვი−რა შეს−რულ−და
კლდის და მდი−ნა−რის ბრძო−ლი−სა,
და საქ−მე მოხ−და საგრძ−ნო−ბი
ცი−სა და მი−წის შო−რი−სა:
კლდი−სა მო−ის−მა ქვი−თი−ნი,
მედგ−რად გა−ის−მა ჯა−ხა−ნი,
წყალ−მა მე−ო−რე მხა−რე−სა
კლდი−სას გა−ი−ღო ჩქა−ფა−ნი,
და გა−ი−ჭი−მა ხევ−ზე−და,
რო−გორც გუ−თან−ში ჭა−პა−ნი,
ქედ−სა ას−წი−ა ა−მა−ყად,
შე−ა−თა−მა−შა ფა−ფა−რი;
დოს−ტოღ−რივ მი−დის უ−შიშ−რად,
ა−რა სჭირ−დე−ბა ჩა−ფა−რი,
ანგ−რევს, რაც უშ−ლის მგზავ−რო−ბას,
და−ლე−წა ყვე−ლა სა−ფა−რი.
ნიშს უ−გებს კლდეს და მის−ძა−ხის:
“შე−ნი ბი−ჭო−ბა სად არი?!”
ა−ხა−ლის სა−ნა−ხა−ვი−თა
გა−ო−ცე−ბუ−ლა მთა-ბარი.
გა−ლა−ღე−ბუ−ლი ჭა−ლა−ზე
მა−იზ−ლაზ−ნე−ბა მღე−რი−თა;
სა−ა−მო სა−ნა−ხა−ვი−ა
გა−მარჯ−ვე−ბუ−ლის ფე−რი−თა.
ხა−რო−ბენ ის და ქვე−ყა−ნა
ერთმანერ−თისა ცქე−რი−თა...
წა−ვი−და, გა−ი−ვა−კე−ვა,
ჰრ−წყავს და უმ−ღე−რის ვე−ლებ−სა,
თან ატ−რი−ა−ლებს ტალ−ღებ−სა,
ვით მო−თა−მა−შე ხე−ლებ−სა.
ჯერ არცერთ მომხამრებელს არა აქვს შეფასება გაკეთებული. თქვენ როგორ გფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისათვის შეიძლება იყოს ეს ლექსი საინტერესო? საორიენტაციო ასაკის მისანიჭებლად, გთხოვთ შეხვიდეთ სისტემაში ან გაიაროთ რეგისტრაცია და გვითხრათ, თქვენი აზრით რა ასაკის ბავშვისათვის არის ეს ლექსი საინტერესო. თქვენი აზრი ჩვენთვის მნიშვნელოვანია!
ავტორის შესახებ
თუ შესაძლებელია, მოერიდეთ ხალხმრავალ ადგილებში ყოფნას, სადაც ბავშვს შეიძლება ტანტრუმი დაემართოს.
სოფი მაჭავარიანი - გაზაფხული (ლექსი პატარებს)
გაზაფხულდა,ყვავილებმა გაიშალეს თმები, ტანთ ლამაზი ჩაუცვიათ ჭრელი სამოსელი. გაიღვიძეს ცხოველებმაც დახტის ცელქი შველი პეპელას ვერ დაეწევი, რომ მოჰკიდო...
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები
 |
ქებათა-ქებააკაკი წერეთელი |
 |
უნიჭო მუსიკოსებიმანანა ტონია |
 |
ბუნების გლოვავაჟა–ფშაველა |
 |
ქალაქი წყალქვეშგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ისევ ეფემერაგალაკტიონ ტაბიძე |
უფრო მცირე ზომის ლექსები
|
ისევ ოცნება და სიყვარულიგალაკტიონ ტაბიძე |
|
ნუცა და კამფეტებიმანანა ტონია |
 |
გოგლი-მოგლინუნუ ჯანელიძე |
 |
გაზაფხულის პირიიროდიონ ევდოშვილი |
 |
ვითომ-ვითომ-ვითომგივი ჩიღვინაძე |
უფრო დიდი ზომის ლექსები
|
სიკვდილი გმირისავაჟა–ფშაველა |
|
მშობლიურო ჩემო მიწავ!გალაკტიონ ტაბიძე |
 |
ტყუილების წვიმაგივი ჭიჭინაძე |
|
ქურდი ბეკომანანა ტონია |
|
კახეთსვაჟა–ფშაველა |
