ი−ცით? ერ−თხელ ჩვე−ნი ძრო−ხა
გახ−და ძლი−ერ ა−ვა−და,
მე−ზობ−ლე−ბი მო−დი−ოდ−ნენ
ძრო−ხის სანახა−ვა−და.
მო−იყ−ვა−ნეს ე−ქი−მი და
გა−უ−კე−თა ნემ−სე−ბი,
მე−რე ბე−ბი−კოს ა−უხს−ნა
ძრო−ხის მოვ−ლის წე−სე−ბი:
-ა−რა−ფე−რი ა−ჭა−მო−თო
გარ−და მო−ლის მწვა−ნი−სო,
არ დასველდეს,მოერიდეთ
თქვენ წვი−მი−ან ა−მინდ−სო.-
ბე−ბოს ჯიბ−რით იმ დღე−ებ−ში
წვიმ−და გა−დაბ−მუ−ლა−და,
ბე−ბო ბა−ლახს უგ−ლი−ჯავ−და
ძრო−ხას სულ ტყუ−ი−ლა−და.
მირთ−მე−უ−ლი ის ბა−ლა−ხი
ძრო−ხამ ჭა−მა გა−ნა−ო?
რა ე−ღო−ნათ, ბჭობდ−ნენ დიდ−ხანს
ბე−ბო, დე−და, მა−მა−ო.
ვე−რა−ფე−რი მო−ი−ფიქ−რეს,
შე−აჩ−რებ ამ წვი−მას?
უ−ცებ, თავ−ში კარ−გი აზ−რი
და−ე−ბა−და ჩვენს დი−მას.
-ბე−ბო, მა−მა, ამ ჩვენს ძრო−ხას
რომ ჩა−აც−ვათ ლა−ბა−და?
წვი−მა ვე−ღარ და−ას−ვე−ლებს,
ბა−ლახს მოს−ძოვს ლა−ღა−და.
დე−დამ მა−მას გა−და−ხე−და,
ბე−ბო წა−მოხ−ტა წამს−ვე
ჰო−და ძრო−ხას ცე−ლო−ფა−ნი
გა−და−ა−ფა−რეს ტან−ზე.
არ ე−ში−ნი−ა ბე−ბი−კოს
და−უს−ველ−დეს რომ ძრო−ხა,
წვი−მაში და−დის, აც−ვი−ა
ტან−ზე ლა−ბა−და კოხ−ტა.