ერ−თხელ ზუ−კას მო−უ−ტა−ნეს
კან−ფე−ტე−ბი ყუ−თით,
სი−ხა−რუ−ლით ჩა−ი−ხუ−ტა,
არ ტო−ვებ−და წუ−თით.

და−ეხ−ვივ−ნენ ბავშ−ვე−ბი და
მო−ცუნ−ცულ−და ცუ−გაც,
მაგ−რამ ვა−ი, და−ე−ნა−ნა:
"არ გაჭ−მევ−თო სუ−ლაც!"

ა−სე დაჯ−და, ჩა−ი−ხუ−ტა
ტკბი−ლე−უ−ლი გულ−ში,
თით−ქოს პა−ტა−რე−ბის თხოვ−ნა
არ ეს−მო−და ყურ−ში.

მე−რე ად−გა, გა−და−მა−ლა
სა−წო−ლის ქვეშ ჩუ−მად
მი−იჩ−ნი−ა სა−ი−მე−დოდ
მყა−რად და−მა−ლუ−ლად.

მაგ−რამ ერ−თიც ა−ღარ დახვ−და,
რომ მიბ−რუნ−და უ−კან,
პი−რის ლოკ−ვით შე−ე−ჩე−ხა
მო−თხუპ−ნუ−ლი ცუ−გა.