დათ−ვი
“- ცო−ტა თაფ−ლი მი−წი−ლა−დე
დე−დო−ფა−ლო ბზუ−ი−ლა!
ნუ მე−ტყვი, რომ ამ−ხე−ლა გზა
ვი−ბაჯ−ბა−ჯე ტყუილად”.

ფუტკარი
“- შე მსუ−ნა−გო, ჩვენ სულ ვშრო−მობთ,
შენ კი არც გვეხ−მა−რე−ბი,
ეს ზამ−თა−რიც გა−იყ−ვა−ნე
ძი−ლი−თა და მთქნარებით”.

დათ−ვი
“- ა−ბა რო−გორ და−გეხ−მა−როთ,
წამ−ში მკბენთ და მი−ცი−ლებთ,
ბო−ლოს დრუნჩ−ზე რომ მიკ−ბი−ნეთ, 
დიდ−ხანს ვერც გავიცინე”.

ფუტკარი
“- მე−რე რა, რომ ფუტკ−რე−ბი ვართ,
სულ არ გვინ−და გიკ−ბი−ნოთ,
მაგ−რამ, რო−ცა თაფლს გვართ−მე−ვენ
რო−გორ უნ−და ვითმინოთ?”

დათ−ვი
“- ჩემ−ზე რომ ხართ ნა−წყე−ნე−ბი,
უ−სი−ტყვო−დაც ვი−ცო−დი,
ჩემს პა−ტა−რა ბე−ლებს ში−ათ,
თო−რემ არც მოვიდოდი”.

ფუტკარი
“- კარ−გი, მო−დი და ბო−ლო−ჯერ,
შვი−ლე−ბისთ−ვის წა−ი−ღე,
მაგ−რამ კბე−ნა არ აგც−დე−ბა
ხმა-კრინტი თუ გაიღე!!!”

დათვმა დი−დად გა−ი−ხა−რა,
ბუ−ნა−გის−კენ გა−იქ−ცა,
დრო გა−ვი−და, მუ−ქა−რა კი
რე−ა−ლო−ბად არ იქ−ცა.