და−მე−სიზმ−რა, თით−ქოს წიგ−ნი
გა−და−მექ−ცა ფრთე−ბად,
თი−თო გვერ−დი იშ−ლე−ბო−და
სა−ჰა−ე−რო გზე−ბად.

დავფ−რი−ნავ−დი, რო−გორც ჩი−ტი,
თა−ვი−სუფ−ლად, ლა−ღად,
წამ−ში თვალ−წინ მეცვ−ლე−ბო−და
გზა ზღვად, ზღვა კი ბა−ღად.

გა−მეღ−ვი−ძა, მი−ვიჩ−ნი−ე
თა−ვი ზღაპ−რის გმი−რად,
და ვი−ნატ−რე წიგ−ნით ფრე−ნა
და−მე−სიზმ−როს ხში−რად.

მივხვ−დი, კი−თხვაც მაგრძ−ნო−ბი−ნებს,
დავფ−რი−ნავ−დე ვი−თომ,
სიზ−მარს არ და−ვე−ლო−დე−ბი,
წა−ვი−კი−თხავ თვი−თონ.