"თქვენ ა−დე−ქით, ეს ჰა−მა−კი
მე გა−მი−ბა ძი−ამ!"
- და-ძმას ა−სე ე−ჩხუ−ბე−ბა
პა−წა−წი−ნა ნი−ა.

არ დგე−ბი−ან მე−ტიჩ−რე−ბი,
ჩუ−მად იცინი−ან,
დას რომ უფ−რო აბ−რა−ზე−ბენ,
სულ არ გა−ნიც−დი−ან.

ნი−ამ უ−თხრა " - მა−ცა−დე−თო",
უ−კან და−ი−ხი−ა,
ჰოპ და ჰა−მა−კის ბაწ−რე−ბი
წამ−ში ჩა−მო−ხი−ა.

ყვე−ლას ერ−თად და−ცე−მის ხმა
უ−ბანს გა−უ−გი−ა.
ა−მის მე−რე სხვა ჰა−მა−კი
ა−ღარც გა−უ−ბი−ათ.

"ნე−ტავ მე−თხო−ვე−ბი−ნა−ო"
- ახ−ლა ნა−ნობს ნი−ა,
ა−ბა კარ−გი სი−ჯი−უ−ტეს
რა მოუტანი−ა?!