ყვე−ლას უკ−ვირს, რო−ცა ვი−თხოვ,
მი−მიყ−ვა−ნონ ფეხ−ბურთ−ზე,
მხო−ლოდ ბი−ჭი ახ−სენ−დე−ბათ
სი−ტყვა: “სპორ−ტის ერთ−გულ−ზე”.

ი−სევ უ−არს თუ მე−ტყვი−ან,
ნამდ−ვი−ლად ვერ ა−ვი−ტან,
ა−ბა, ბი−ჭებს შე−მა−ჯიბ−რონ,
გოლს მე უ−კეთ გა−ვი−ტან.

ბი−ჭის ა−რის ეს სპორ−ტი−ო,
ნე−ტავ ვინ მო−ი−გო−ნა,
ნა−ხავთ, მა−ლე მეც ვიქ−ნე−ბი
ფეხ−ბურ−თე−ლი გო−გო−ნა.

მე−რე რა, რომ კა−ბაც მიყ−ვარს,
ფორ−მას მა−ინც მო−ვიხ−დენ,
ჩემ−პი−ო−ნი გავხ−დე−ბი და
ყვე−ლა თა−მაშს მო−ვი−გებ.