სა−მა−ჩაბ−ლოს გა−და−ვიხ−დი ქორ−წილს,
შე−მოვ−ძა−ხებ ჩაკ−რუ−ლოს და რე−როს!
და ვას−წავ−ლი ჩემს ოს თა−ნა−ტო−ლებს,
რომ ცხინ−ვა−ლი ა−რის სა−ქართ−ვე−ლო !
სა−ნა−დი−მოდ ა−ფხა−ზეთ−ში წა−ვალ-
გა−და−ვივ−ლი ცხრა მთა−სა და მდე−ლოს.
ბავშ−ვო−ბი−დან ჩა−ვუ−ნერ−დოთ ყვე−ლას,
რომ სო−ხუ−მი ა−რის სა−ქართ−ვე−ლო !
სიყ−ვა−რუ−ლით კვლავ გა−ვით−ბობთ გუ−ლებს
არ გვჭირ−დე−ბა სა−ზღვა−რი და ხა−ზი.
ერ−თი−ა−ნი სა−ქართ−ვე−ლოს ზე−ცას
და−მი−ლო−ცავს ო−სიც და აფხა−ზიც.
მო−ნატ−რე−ბულს და−გი−კოც−ნი მი−წას.
კაცს ვერ ვი−ტან ორ−გულ−სა და ორ−პირს.
სა−ქართ−ვე−ლოს დრო−შას გავშ−ლი მა−ლე
და ცხინ−ვალ−ში გა−და−ვიხ−დი ქორ−წილს!!!