თამუნა, ციცო და გია

თ - ჰე−ი, გი−ა, ა−დე ჩქა−რა,
წა−მო, ვი−თა−მა−შოთ ბურ−თი,
ცი−ცო კარ−თან გვე−ლო−დე−ბა,
რას ზო−ზი−ნობ, რა−ღას უც−დი?
გ - ვე−რა, თა−მუ, ვერ წა−მოვალ,
სას−წავ−ლი მაქვს გერ−მა−ნუ−ლი,
ეს დღე−ე−ბი ვი−ზარ−მა−ცე,
ჩე−მი ცოდ−ნა გახ−და ნუ−ლი.
თ - ცი−ცო! გი−ა რომ არ მო−დის,
რო−გორ ვი−თა−მა−შოთ მარ−ტო?
სი−ცხე აქვს და სა−თა−მა−შოდ
არ გა−უშ−ვებს დე−და ნა−ტოს.
ც - სწავ−ლას მე−რეც ვერ მო−ასწ−რებ?
რო−დის გახ−დი ეგ−რე ცქვი−ტი?
ცო−ტა ხა−ნი ვი−თა−მა−შოთ,
ხე−დავ? ბურ−თი მოგ−ვაქვს დი−დი.
გ - ჯერ გაკ−ვე−თილს ვსწავ−ლობ კარ−გად
მე, ყო−ველთ−ვის, ჩე−მო ცი−ცო,
მხო−ლოდ მე−რე რომ ვთა−მა−შობ
ა−თო−სა−ნიც ვარ ა−მი−ტომ.
ც - კარ−გი ერ−თი, რას ტრა−ბა−ხობ,
მე ა−რა ვარ ა−თო−სა−ნი?
მაგ−რამ მი−ტომ გა−ნა თა−მაშს
და−ვა−ნე−ბე, გი−ა, თა−ვი?
თ - ა−თოს−ნო−ბა ნიშ−ნავს ვი−თომ
დღე და ღა−მე რა−მის ზუ−თხვას?
წა−მო, ცი−ცო, ა−მის−თა−ნა
ვაჟ−კაცს, ნე−ტავ, რა−ღა ვუ−თხრა.
გ - კარ−გი, კარ−გი, რა−ტომ ბრა−ზობთ?
გა−ნა მე არ მიყ−ვარს ბურ−თი?
გო−გო−ნე−ბო, მეც წა−მოვალ,
და−მე−ლო−დეთ ერ−თი წუ−თით.