მზეო, გვესტუმრე

უჰ, რამ−დე−ნი ხა−ნი−ა
წვიმს და არ გა−და−ი−ღო,
სახლ−ში ჯდო−მა მოგვ−ბეზრ−და
მე და ჩემს ორ და−ი−კოს.

ე−ზო−ში არ გვიშ−ვე−ბენ:
"წვიმს, ტა−ლა−ხი ა−რი−ო,
მო−ით−მი−ნეთ, გა−მო−ვა,
მა−ლე კარ−გი და−რი−ო."

ყო−ველ დი−ლით ფანჯ−რის−კენ
ვი−ყუ−რე−ბი ი−მე−დით,
იქ−ნებ შეცდ−ნენ პროგ−ნოზ−ში
"რუს−თავ-2", "ი−მე−დი."

მაგ−რამ ა−რა, წვე−თე−ბი
წკა−პუ−ნო−ბენ ჯი−უ−ტად,
ნე−ტა−ვი მზეს ჩვენს სურ−ვილს
ნი−ა−ვი ვერ მი−უ−ტანს?

მა−ლე, მა−ლე გვეს−ტუმ−როს,
მხა−რე გაგ−ვიმ−ზი−ა−ნოს,
რა−თა გა−რეთ გაგ−ვიშ−ვან,
ე−ზო ა−ვახ−მი−ა−ნოთ.

ჩვენ−თან ვე−პა−ტი−ჟე−ბით
ვით მე−გო−ბარს ერთ−გულ−სო,
უ−ი−მი−სოდ წვი−მა−ში
ვერ ვთა−მა−შობთ ჩვენ ბურთ−სო.