ტელეფონი

გა−იღ−ვი−ძებს თუ ა−რა,
პა−წა−წი−ნა ე−კა
მი−უჯ−დე−ბა ტე−ლე−ფონს
და მთე−ლი დღე რე−კავს.

- ა−ლო! თი−ნა, შე−ნა ხარ?
რო−გო−რა ხარ, რო−გორ?
რა−ტომ ა−ღარ მირე−კავ,
და−მი−ვი−წყე, გო−გო?

რო−გო−რა გყავს თო−ჯი−ნა?
მი−თხრეს, სი−ცხე ჰქო−ნი−ა.
და−ბა−ნი−ლის გაყ−ვა−ნა
გა−რეთ გა−მი−გო−ნი−ა?

თბი−ლად გყავ−დეს ლო−გინ−ში,
სა−ფე−ნე−ბი და−ა−დე.
ჩა−იც ას−ვი ლი−მო−ნით...
ა−ბა, კარ−გად! ხვა−ლამ−დე!

- ა−ლო! ლი−ა, ე−კა ვარ.
გუ−შინ ცირკ−ში რა ვნა−ხე -
კლო−უ−ნებ−მა ბურ−თისთ−ვის
ერთ−მა−ნე−თი გა−ლა−ხეს.

მართ−ლა, ჩვენ−მა ფი−სუ−ნამ
დი−ლით, ი−ცი, რა მი−ყო?
დე−დამ რძე რომ და−მიდ−გა,
თა−თი ჯამ−ში ჩამი−ყო.

გო−გო, თა−ვის სა−უზ−მე
სა−წყალს, ალ−ბათ, არ ე−ყო...
ახ−ლა გემშ−ვი−დო−ბე−ბი,
სხვა−გან უნ−და დავ−რე−კო.

- ა−ლო, ა−ლო! ნი−ნი−კო,
მო−მე−ნატ−რე ძალი−ან.
შენ რაც ბაღ−ში და−დი−ხარ,
ჩემთ−ვის ა−ღარ გცალი−ა.

მა−ლე ბაღ−ში მეც ვივ−ლი,
სა−მის ვხდე−ბი, ხომ ი−ცი.
მაგ−რამ, რომ არ მეცა−ლოს
შენთ−ვის მა−ინც მო−ვიც−ლი.

თუმ−ცა, ხში−რად და−რეკ−ვა
მა−შინ გა−მი−ჭირ−დე−ბა.
უნ−და ვუ−თხრა მა−მი−კოს,
მო−ბი−ლუ−რი მჭირ−დე−ბა...

სა−ღა−მომ−დე გა−ის−მის:
- ა−ლო, ა−ლოოო! ეს მე ვარ!
მა−ლე ე−კას სა−ხე−ლად
ე−კაფონი ერქ−მე−ვა.