შემომეყარა ყივჩაღი

შე−მო−მე−ყა−რა ყივ−ჩა−ღი
სამ−ზღვარ−სა მუხ−რა−ნი−სა−სა.
პუ−რი მ−თხო−ვა და ვაჭ−მი−ე,
ვურ−ჩევ−დი თავ−თუ−ხი−სა−სა.
ხორ−ცი მ−თხო−ვა და ვაჭ−მი−ე,
ვურ−ჩევ−დი ხო−ხო−ბი−სა−სა.
ღვი−ნო მ−თხო−ვა და ვას−მი−ე,
ვურ−ჩევ−დი ბა−და−გი−სა−სა.
ცო−ლი მ−თხო−ვა და ვერ მი−ვეც
მიმ−ყავ−და სი−დედ−რი−სა−სა, -
ან კი ცოლს რო−გორ მივს−ცემ−დი,
შვილ−სა გაზრ−დილ−სა სხვი−სა−სა.
ხე−ლი მოჰ−კი−და, ა−კო−ცა,
მო−ზიდ−ნა ნაწ−ნავს თმი−სა−სა.
შეს−ტი−რა საბ−რა−ლო ქალ−მა:
“ვა−ი, ცოლს ცუ−დის ყმი−სა−სა”.
მეც გულ−მა ვე−ღარ გა−მიძ−ლო,
მოვ−ზიდ−ნე ვა−დას ხმლი−სა−სა,
უ−მალ−ვე ი−მან და−მასწ−რო,
ელ−ვა−სა ჰგვან−და ცი−სა−სა, -
ახ−ლა მე შე−მო−ვუქ−ნი−ე,
ვენდ−ვე მადლს ლაშ−რის ჯვრი−სა−სა.
გავ−ჭე−რი ცხე−ნი და კა−ცი,
წვე−რიც ვუწვ−დი−ნე ქვი−შა−სა, -
არ ი−ყო ღირ−სი, მო−შორ−და
ცქე−რას წი−თე−ლის მზი−სა−სა.
ა−ქეთ მე ვკვდე−ბი, ი−ქით - ის,
ქა−ლი წა−ვი−და სხვი−სა−სა.