თა−მა−რის დრო−შა გა−შა−ლეს,
შეკრ−ბა დი−დუ−ბეს ლაშ−ქა−რი;
კა−ხი ფარ-შუბით, თუ−ში ხმლით,
ფშავ-ხევსურს შვე−ნის აბ−ჯა−რი,
მკლა−ვით ძლი−ე−რით ქართ−ლე−ლი,
ვით ციხე-ბურჯი მა−გა−რი,
ო−სი ფეხ-მარდი, მთი−უ−ლი
ბრძო−ლა−ში შეუპოვარი!

მესხი სწავ−ლი−თა ქე−ბუ−ლი,
გმი−რი ი−მე−რი ზრდი−ლო−ბით
და მშვილ−დოს−ნო−ბით ა−ფხა−ზი,
გუ−რუ−ლი, მეგ−რი მკვირცხლობით...

გმირნო, მა−მუ−ლის მა−დიდ−ნო,
თქვე−ნა ხართ ჩვე−ნი დი−დე−ბა!
თქვენ−თა სა−ხელ−თა ა−მა−ყად
წარ−მოსთქ−ვამს შთა−მო−მავ−ლო−ბა!
თქვენ−თა საქ−მე−თა მო−თხრო−ბით
მო−ხუცს ცრემლ-მოედინება,
მხნე−ო−ბით აღ−ტა−ცე−ბუ−ლი
ჭა−ბუ−კი ხმალ−სა მისწვდება!

სხვა სა−ქართ−ვე−ლო სად ა−რის,
რო−მე−ლი კუ−თხე ქვეყ−ნი−სა?
ე−რი - გუ−ლა−დი, პუ−რა−დი,
მებრ−ძო−ლი შა−ვის ბე−დი−სა?!
შავ−თა დროთ ვე−რა შესც−ვა−ლეს
მის გუ−ლი ან−და−მა−ტი−სა,
ი−გივ მხნე, ი−გივ მღე−რა−ლი,
მოყ−ვა−რე თა−ვის მი−წი−სა!..