თა−გუ−ნამ უ−თხრა თა−გუ−ნას:
-მე−გო−ბა−რი ხარ, ი−ცო−დე!
ი−მა−ნაც ა−სე მი−უ−გო:
-მეც მე−გო−ბა−რი გი−წო−დე!
რად−გა−ნაც მე შე−მიძ−ლი−ა,
გალ−ხი−ნო, ტკბი−ლად გა−ცი−ნო,
თხი−ლის პა−ტა−რა გუ−ლიც კი
თა−ნაბ−რად გა−გი−ნა−წი−ლო.
რად−გან სულ ერ−თად ვთა−მა−შობთ,
შენ გილ−ხინს და მეც ვხა−ლი−სობ.
შენ გე−ღი−მე−ბა და ჩე−მი
გუ−ლიც სი−ა−მით გა−ივ−სო.
-თუ გვი−ჭირს?
- მა−შინ ჩვენ ორ−ნი
მა−მა−ცი მე−ომ−რე−ბი ვართ!
-რად−გან ჩვენ მე−გობ−რე−ბი ვართ?
-სწო−რი−ა! მე−გობ−რე−ბი ვართ!