მოვედ აწ ძმაო

მო−ვედ აწ, ძმა−ო, ლხი−ნად საკ−მა−ო! ვზი ჭირ−თა მთქმე−ლად:
მწვავს ცე−ცხლი ძნე−ლი, მძაფ−რი არ ნე−ლი, მუ−დამ მდაგ−ვე−ლად,
არ მაქვს თმი−ნე−ბა, წვრთა და სმი−ნე−ბა, - ა−მად ვრბი ვე−ლად.
პო−ვე რა თვა−ლი, ი−ასპ მჭვირ−ვა−ლი, ვა, ჩემ−და მკვლე−ლად!
მა−რე−ხი მჭრე−ლი, უ−წყა−ლოდ მსვრე−ლი, არს სისხლ−თა მღვრე−ლად!
მთვა−რე−ა ნათ−ლად, ბრო−ლი−სა ნათ−ლად ვნა−ხე ემს ა−რედ;
მიმ−ტა−ცა გუ−ლი, მსწრაფლ დაგუ−ლი, მის−ცა სახმა−რედ;
მ−ტყორ−ცა ი−სა−რი, წამ ი−სა−რი, მომ−წყლვე−ლი მწა−რედ;
იძღვ−ნა გო−ნე−ბა, სურს მო−ნე−ბა, ვინ არს მკრთოლვა−რედ;
იაკინთ-ნაზავ, ნამკნაზ-შენათხზავლ, მიჯ−ნურს მყოფს ხე−ლად!
შრო−შან−თა შლილ−ნი, ყა−რამ−ფილ−ნი, შვენ−ვით ზვა−ო−ბენ;
თვალ−ნი ლა−მა−ზად ეშ−ყის სიმ−დიდ−რით მი−მო−ა−რო−ბენ;
სუმბულ-კინამო, ვარდ-ცვარ-მინამო, მჭვრეტ−ნი ხა−რო−ბენ;
ვფი−ცავ, იგ მზე−ა, ერ−მი და დი−ა მა−ზედ და−რო−ბენ!
არს მი−სი სა−ხე საგ−ლო−ველთ მა−ხე, მის კერძ მზიდვე−ლად!
სჩაგ−რავს მთი−ებ−სა, ვი−ნა ტრფი−ალ−ნი შესწ−ვა უ−ა−ლოდ;
გუნდრუკ-ზმირინებ ყრჩის ცა რა−ზა−რინ, ნარდიონ-ალოდ!
არ გიკ−ვირს, ძმა−ო, ეს−რე−თი ვი−თა მქნა სა−ვა−ლა−ლოდ?
ასპიროზ-მარგი, მჭმუნვარე-მკარგი, მე ვსცან უ−წყა−ლოდ!
მიმ−ხა−და ცნო−ბა, ა−რა მაცნო−ბა არ თუ არ მცვე−ლად!