ალბომიდან

რა და−მა−ვი−წყებს შენს ლა−მაზ თვა−ლებს,
რამ და−მა−ვი−წყოს ეს ა−ლუბ−ლე−ბი!
ი−ცო−დე, რო−ცა სხვას შე−ვიყ−ვა−რებ,
ამ სიყ−ვა−რულ−ზე ვე−სა−უბ−რე−ბი.
ვე−ტყვი, თუ რო−გორ გვიყ−ვარ−და ძვე−ლად
ჩვენ ტრფი−ა−ლე−ბა წრე−გა−და−სუ−ლი,
თუ რო−გორ გაქ−რა ოც−ნე−ბა ყვე−ლა
და მო−გო−ნე−ბად დარ−ჩა წარ−სუ−ლი.
ვე−ტყვი, თუ რო−გორ გვიყ−ვარ−და გუ−ლით
ფი−როს−მა−ნი და თბი−ლი−სის ღა−მე,
ლაჟ−ვარ−დო−ვა−ნი მტკვა−რის დუ−დუ−ნი
და მარ−ტო−ო−ბის მკაც−რი სი−ა−მე.
ვე−ტყვი: რა მწვავ−და, რა სატ−კი−ვა−რი,
მა−ღალ მთებს რისთ−ვის გა−მო−ვე−ქე−ცი,
რო−გორ გა−გან−დე, ძვირ−ფა−სო, ჯავ−რი
და კა−ცი ლექ−სად რო−გორ ვი−ქე−ცი,
ან შენს სა−ხელ−ზე ბერ−და−ნის ტყვი−ით
რო−გორ დავ−კო−დე ნა−დი−რი მხარ−ში,
რომ არ ვი−ცო−დი მაც−დუ−რი ტყვი−ლი,
რომ შეშ−ლი−ლი−ვით მიყ−ვარ−დი მა−შინ.
ო…მა−საც ვე−ტყვი, ვე−ტყვი ყვე−ლაფერს,
რა კარ−გი ი−ყავ და რა−რიგ ნა−ზი,
რომ მხო−ლოდ შენთ−ვის ა−ვა−ფე−რა−დე
ჩე−მი სიმ−ღე−რა და მუ−ხამ−ბა−ზი!
ო… მა−საც ვე−ტყვი, ძვირ−ფა−სო, ცი−რა,
რო−გორ გვდევ−ნი−და ბე−დი ტი−ა−ლი,
რო−გორ გვიყ−ვარ−და შა−ვი ზღვის პი−რას
გა−სე−ირ−ნე−ბა და ხეტი−ა−ლი.
რო−გორ გვათ−რობ−და ტალ−ღე−ბის ნა−ნა
და სიყ−ვა−რუ−ლით რო−გორ ვიწოდით…
და ეს შარ−ბათ−ზე უტკ−ბე−სი ხა−ნა
რომ გაქ−რე−ბო−და, რად არ ვი−ცო−დით?!
ვე−ტყვი, რა ი−ყო ის გა−ზა−ფხუ−ლი,
რო−დე−საც შეგხვ−დი და შემიყ−ვარ−დი,
ო−პე−რის ბაღ−ში სიზმ−რად ნა−ხუ−ლი,
ა−კა−კის ძეგლ−თან გაშ−ლი−ლი ვარ−დი.
რა და−მა−ვი−წყებს შენს ლა−მაზ თვა−ლებს,
რამ და−მა−ვი−წყოს ეს ა−ლუბ−ლე−ბი?
ი−ცო−დე, რო−ცა სხვას შე−ვიყ−ვა−რებ,
ამ სიყ−ვა−რულ−ზე ვე−სა−უბ−რე−ბი!