სალომე, თაკო და ბორენა

სა−ლო−მე - სკო−ლო−ბა−ნას ვთა−მა−შობ−დით,
მე, თა−კო და ბო−რე−ნა,
წამ−და−უ−წუმ ხელს მიშ−ლი−ან,
გა−ა−ჩე−რებ ორ ე−ნას?
თა−კო - ეს მე მკი−თხე სა−ლო−მე მასწ.
ბო−რე−ნა - მე არ ვი−ცი გა−ნა?
ან−გა−რი−ში არ მეშ−ლე−ბა
და ზე−პი−რად თა−ნაც.
თა−კო - შენ−ზე კარ−გად მე ხომ ვიც−ნობ
ნო−ტებ−სა და გა−მებს?
ბო−რე−ნა - მუ−სი−კა−ში თუ მა−ჯო−ბე,
უჰ, უჰ დი−დი რა−მე!
თა−კო - შენ−ზე კარ−გად მე დავ−ხა−ტე
ენ−ძე−ლა და ი−ა,
ბო−რე−ნა - ერ−თი მი−თხარ "კლა−სის თვა−ლი"
მე თუ შე−ნა გქვი−ა?!
თა−კო - მე ლა−მა−ზად წე−რა ვი−ცი!
ბო−რე−ნა - ეგ მეც შემიძლი−ა!
სა−ლო−მე- კინკლაობენ...რომელს ვკი−თხო,
ვე−ღარ გამიგი−ა.
ი−კა−მა−თეს, არ გა−ჩუმდ−ნენ
ა−მატ−კი−ვეს თა−ვი,
ეგ უ−წე−სო მოს−წავ−ლე−ნი
მო−ვი−შო−რე ზა−რით!